Leren in een veranderende financiële wereld

Hoe leiden we studenten op voor nieuwe beroepen in een veranderende wereld? En welke beroepen zijn dat eigenlijk in een wereld zonder contant geld, zonder banken, met blockchains, virtueel geld en fintech bedrijven? Dat zijn de vragen die Pieterke Donkerbroek en Marcel van Dijk ons stellen.

Het onderwijs van het Friesland College is ‘praktijkgestuurd leren’ en start dan ook vanuit de praktijk (niet zozeer BBL als wel dat ze het onderwijs volledig in de praktijk uitvoeren). In de context van dit onderwerp is dat bijvoorbeeld ING die ook meedoet aan de workshop. Eerst lopen we de geschiedenis van betaalverkeer langs. Opvallend hoe pas recent alles verandert is, zo waren pas in 2015 het aantal pin-betalingen voor het eerst groter dan cash.

Illustratief, maar dan met mobiel:

Met betalingen gaat dit ook zo, pinautomaten, bankgebouwen en munt/briefgeld zijn aan het verdwijnen. Behalve dat deze fenomenen waarneembaar zijn, veranderen daardoor ook onze opleidingen (zakelijke dienstverlening, notariële en accountant-dienstverlening, callcenters etc.). Boekhouden gaat bijna volledig automatisch en dan voelen onderdelen als ‘kashandelingen’ in het kwalificatiedossier gedateerd aan.

Pieterke moedigt aan om in de zakelijke dienstverlening partners en bedrijven te zoeken, waarmee je (co-creatie?) samenwerkt om studenten alsnog een arbeidsmarktrelevante opleiding te bieden. Wat zoeken deze bedrijven dan wel? In mijn ogen ‘hogere orde’ competenties aangezien uitvoerend werk afneemt.

Erna dachten we in groepen na over hoe het onderwijs, de docent, de student en de school van morgen er uit gaat zien. Overigens prikkelde het concept Praktijkgestuurd Leren heel erg, aangezien studenten niet in schoolgebouwen komen. Samen met docenten zitten ze helemaal in de bedrijven, terwijl ze geen werknemer zijn. Werkt alleen als je een regionale aanpak hebt waar bedrijven het belang van inzien en actief meedoen lijkt me.

Skills without borders: leren met open badges

In de eerste workshopronde nemen Pieter van Knippenberg en Gerard Pruim ons mee in het onderwerp “Open Badges”. ROC West-Brabant neemt deel aan een Europees Erasmus+ project (MIRVA). De naam die ze er intern aan geven is “Het competentiepaspoort”, ik denk omdat het gebruik van de badges de landsgrens overstijgt.

Zelf was ik er nieuwsgierig naar gezien de link naar micro-credentials en het waarmerken ervan met BlockChain.

Open Badges zijn een manier om leerprestaties of competenties te erkennen. Meestal voor kleinere leereenheden dan een hele opleiding met één diploma. Een badge als ‘beloning’ voor een relatief overzichtelijk stukje onderwijs werkt motiverend. De standaarden zijn vrij, open en overdraagbaar. Ze bevatten een naam, omschrijving, een uitgever, een bewijs, een tijdsstempel en tags.

De badge is van de student, hij heeft ze zelf in beheer, bepaalt aan wie hij/zij ze toont en kan ze meenemen, ook bij verandering van school of werkgever. “Wat ik kan, kan ik bewijzen!” Het verhoogt dus de informatie-positie van de student lijkt me.

Als een werkgever hier mee aan de slag gaat voor zijn werknemers, krijgt deze inzicht in de competenties die hij in huis heeft. Voor onderwijsinstellingen helpt het om te kijken naar gepersonaliseerd leren.

 

Opleiden voor de Toekomst – Keynote op #cviov

Filip Dochy trapt de conferentie af met de Keynote. Zelf verwoordt hij het thema als “High Impact Learning that Lasts” (HILL) en hij heeft er ook een boek over geschreven. Zijn stelling is dat wetenschap ons al wel heel veel heeft opgeleverd over leren en onderwijs en dat is helemaal niet tegenstrijdig. Prikkelende stelling vond ik zelf, gezien de discussies over de conclusies van onderwijs-onderzoek op social media. Onder andere dat:

Les geven als alleen unilaterale overdracht is geen goed idee. De impact van éénrichtinglesgeven is laag. Lesgeven doe je alleen voor inleiden, structuur bieden, de opdracht toelichten, interpretaties onderscheiden en bij vragen. In alle andere gevallen gebruik je andere werkvormen. Hij verdeel dat zelf in 70% interactie en teamwork, 20% zelfstandig leren en 10% formele instructie.

Welke factoren leiden tot een grotere impact?

  1. Urgency: voelt de student dat dit nodig is om te leren? Aanwenden van de motivatie lijkt me.
  2. Learner agency: kan de student zelf keuzes maken? In welke mate heeft de student invloed?
  3. Action/sharing
  4. Collaboration/Coaching
  5. Hybride leren: zoek een sterke mix tussen online en offline leren.
  6. Flexibiliteit: formeel en informeel leren elkaar laten versterken.
  7. Assesment as learning

Om deze factoren toe te passen moedigt hij aan het lesgeven te minimaliseren, te stoppen met uitleggen, het aantal eindtoetsen te verminderen, studenten in teams te laten leren, uitdagingen te zoeken, de praktijk binnen te halen en er naar toe te gaan.

Filip is een enthousiaste spreker en ik ga Wilfred Rubens zijn artikel over HILL eens nalezen.

 

High Impact Learning voor opleiden van de toekomst? #cviov

Wat zijn ingrediënten voor opleidingen waarvan het leren beklijft? Die vraag stond centraal tijdens de opening van het CvI-congres. Keynotespreker Filip Dochy vergat daarbij helaas af en toe de nuances aan te brengen.

“High Impact Learning voor opleiden van de toekomst? #cviov” verder lezen

“Alles is al eens verteld, maar nog niet door jou”

Toen ik hoorde dat het Consortium voor Innovatie zijn Conferentie voor Onderwijsvernieuwing en ICT in Leeuwarden hield, had ik meteen al de gedachte: “daar moet ik bij zijn”. Zo vaak gebeurt het niet dat een groot onderwijscongres bij mij in de buurt wordt gehouden. En dan zou ik gewoon als deelnemer kunnen gaan, maar dit schooljaar staat bij mij in het teken van mijn rol als mbo-ambassadeur als ‘mbo-docent van het jaar’. Dus ik zou daar op z’n minst van me kunnen laten horen.

Maar dan begint het probleem. Praten is het probleem niet, daar heb ik mijn vak van gemaakt. Maar waar moet ik het te midden van al die deskundigen en innovators in het onderwijs over gaan hebben? Wat wordt er dan van me verwacht? Ik vind mezelf niet zo’n visionair en innovator. En een groot theoreticus ben ik al helemaal niet. Ik geef vooral graag les.

Toen ik naar het thema keek, geïnspireerd op Leeuwarden/Fryslân als Culturele Hoofdstad van 2018 –Kultuer en Mienskip- bedacht ik dat ik het misschien juist niet over zware theorieën moest doen. Juist doordat ik investeer in gemeenschapszin op school droegen studenten mij een tijd geleden voor als leraar van het jaar. En ja, ik zou daar een theorie aan kunnen hangen: de ‘learning community’. Een school waar je als docenten en studenten vooral sámen leert. Elders zou ik het trouwens als jeukterm kunnen wegzetten, maar goed.

Dan dient zich het volgende probleem aan: hoe leg je dat uit in 12 minuten? Dat is niet veel, maar aan de andere kant: ik denk dat veel meer conferenties en bijeenkomsten het zouden moeten en kunnen doen met korte ‘Talks’. De kracht zit hem vaak in de beperking, sommige workshops van een uur zijn veel te lang (en toegegeven: sommige van uur zijn juist veel te kort). Bovendien weet mijn publiek er in veel gevallen nog meer van af dan ik…

Maar toen moest ik denken aan wat ik mijn studenten altijd voorhoud als ze bang zijn dat hun onderwerpkeuze voor hun betoog een te vaak uitgekauwd cliché is: “Alles is al eens verteld, maar nog niet door jou”. In mijn MBO Talk ga ik vooral vertellen over mijn dagelijkse lespraktijk. Niet zozeer ‘waarom’, maar vooral ‘hoe’. Inclusief de mislukkingen. En dat in 12 minuten. Met als risico dat mijn publiek niets nieuws hoort. Maar hé, het duurt nog geen kwartier. En ze hebben het nog niet van mij gehoord.

Daar gaan we!

Gisteravond, de avond voor de conferentie gearriveerd in het hoge noorden. Onderweg gezien dat het ijs al bijna verdwenen was op de omliggende plassen en de late ondergaande zon maakt duidelijk dat lente in aantocht is. Mijn hotel is gevestigd in een oud postkantoor en maakt meteen duidelijk dat Leeuwarden ook cultuur genoeg heeft van zichzelf.

De ochtend nuttig gebruikt om het programma eens goed door te nemen en keuzes gemaakt. Zoals vaak, teveel waar ik naar toe wil en dus kiezen, kiezen….

En nu, op weg naar De Harmonie, te voet goed te doen. Ben benieuwd en heb er zin in.

Ik ha der sin oan!!

Morgen naar de CvIOV conferentie. Ik kijk er elk jaar weer ver van te voren naar uit. Soms al vanaf september/oktober, afhankelijk van de rol die ik de afgelopen jaren had. 

Behalve de eerste keer. Dat was halverwege april 2010. Ik werkte nog geen 14 dagen op ROC Leiden en ik ging meteen al mee, met een grote groep collega’s, naar Veldhoven. Ik had nog nooit van het CvI gehoord, laat staan van een CvI conferentie. Het was een overweldigende kennismaking met het MBO. 

Ik kwam bij Hogeschool Leiden vandaan en geloof me, in twee uur tijd weet en snap je hoe het Hoger Onderwijs is ingericht. Maar na een jaar werken op ROC Leiden, of waren het er twee of misschien wel drie, kon ik me nog steeds laten verrassen door de complexiteit van het MBO. 

En dan blijken er dus twee tweejaarlijkse conferenties georganiseerd te kunnen worden die als een soort grote gemene delers die hele complexiteit weten te bundelen tot een festijn van twee dagen. 

Ik ga op voorhand de mensen van het CvI & Co al bedanken voor de mooiste conferentie van het jaar. Ze kennen me – ze hebben de afgelopen jaren zoveel last van mij gehad – en ze weten dat ik het meen uit de grond van mijn hart. 

Ik ha der sin oan!!

CvI 2018 preconferentie: grenspraktijken van grensgangers

Op weg naar Leeuwarden voor de CvI 2018: Kultuer & Mienskip. Op tijd om morgen ook vroeg aan te schuiven bij de preconferentie. Het vele werk van Niek van den Berg heeft geleid tot een inspirerend programma. Mienskip betekent zoveel als gemeenschap. En de gemeenschap zoeken we morgenochtend bij de preconferentie. Nog geen voorjaar maar wel een flirt tussen onderwijs en onderzoek. Morgen een volle zaal met meer dan 100 deelnemers. Discussiëren over de immer spannende en vruchtbare relatie tussen beroepsonderwijs en onderzoek. Samen op een eiland of boot? Geen ontsnappen mogelijk en veroordeeld tot elkaar? Of uit volle overtuiging? Niek is van de grenspraktijken, dus die heeft er kijk op. Onze keynote van donderdag Rob Martens ziet docenten van de 21ste eeuw als ‘grensgangers’. We zoeken tijdens de preconferentie vooral de grenzen. De grenzen van onderwijs en onderzoek als gemeenschappen, als communities die elkaar vooral versterken.Onderwijs als een ‘space of possibilities’.

Volg de grensoverschrijdingen via @onderzoek_mbo.

Alle MBO Talks op een rijtje

Natuurlijk zijn alle sessies te vinden via de mobiele app, maar zou het niet makkelijk zijn om alle MBO Talks gewoon in één overzicht op een rijtje te hebben?

Om aan die wens tegemoet te komen heb ik met behulp van Google Sheets zo’n pagina gemaakt.
Wil je zoeken op de naam van een presentator of instelling, gebruik dan de toetscombinatie Control + F.

Klik hier voor alle MBO Talks